Otrzymanie destylatu, z jakiego wytwarzana jest whisky to jest jakby pierwsza część procesu produkcyjnego. I zdecydowanie krótsza. Swój charakter alkohol ten nabiera dopiero podczas wieloletniego leżakowania. Minimalne okresy leżakowania to trzy lata dla whisky produkowanej w Szkocji i Irlandii oraz dwa lata dla jej amerykańskiej odmiany. Przechowywana jest w dębowych beczkach, dzięki którym nasyca się zawartymi w drewnie garbnikami. Nabiera wtedy właściwego koloru, złocistego oraz orzechowy posmak. W Szkocji i Irlandii używa się beczek, które wcześniej służyły do leżakowania bourbonowi. Amerykanie natomiast używają nowych beczek, które dodatkowo są opalane od środka, przez co whisky typu tennessee otrzymuje bardziej drewniany posmak. Podczas leżakowania destylat ulatnia się powoli i traci swoją moc. Po odpowiednim czasie whisky z beczek trafia na ostatni etap procesu produkcji, czyli mieszanie. Ponieważ destylaty przechowywane są w różnych beczkach i przez różny czas, dzięki odpowiedniemu ich mieszaniu otrzymuje się najróżniejsze gatunki tego trunku. Kupując butelkę whisky mamy na niej obowiązkowo podane, ile lat była leżakowana, co jest pewnego rodzaju wyznacznikiem jej szlachetności.

konta oszczędnościowe, transport lotniczy, optymalizacja zus, konta bankowe dla firm, biuro księgowe warszawa, urolog poznań, koło dwumasowe peugeot , bramy garażowe Poznań